O ile z pierwszą Twoją poradą zgadzam się (razem z kotem) w 100% o tyle już w pierwszych słowach tej porady mam mieszane uczucia. Różni są ludzie i różne są koty. Nie zawsze wiemy czy kot który zagości w naszym domu jest typem dolnych czy też górnych partii mieszkania. Różnie można więc odebrać "nie miej kota".
Nie mówię akurat o mnie bo w większości przypadków mi to nie przeszkadza gdy mój kocio przechadza się po stole. Są jednak chwile gdy go grzecznie proszę (a nawet krzyknę) aby nie wciskał swojego noska do ... U mnie ze stołu do kuchenki jest droga wolna - i nie wyobrażam sobie, aby kot tam wędrował, szczególnie gdy coś się gotuje. A jemu ogień nie przeszkadza! To niestety ja muszę mu persfadować - nie idź tam! To jak nauczanie dziecka - ale się opłaca.
Wiem, że kuchenka to nie stół - ale jednak czasami kota się uczy.

No i muszę się zgodzić z komentarzami w tej kwestii, że są różne koty, tak jak są różni ludzie. Ale o to mi chodziło w mojej wypowiedzi, żeby JAK NAJBARDZIEJ się do kota "nagiąć". Wiadomo, że jeżeli chodzi o kuchenkę, czy sedes, to trzeba kotu zabronić wchodzenia, bo to dla JEGO dobra. Moja wypowiedź dotyczyła raczej kwestii własnej wygody. Czyli skoro nie lubię jeść z kotem z jednego talerza, albo nie lubię gdy kot śpi w moim łóżku, to lepiej jak wcale tego kota mieć nie będę, bo po prostu kot nie będzie mnie kochał. Ja mam kuchenkę pod oknem z szerokim parapetem, gdzie moje koty uwielbiają siedzieć, ale gdy kuchenka staje się tylko trochę ciepła, już instynktownie się odsuwają. Nie jest to gaz z otwartym ogniem, tylko prąd - więc nagrzewa się stopniowo. W mojej wypowiedzi kierowałam się doświadczeniem własnym, z kotami które miałam i które mam. Jeżeli są koty, którym ogień nie przeszkadza - no to rzeczywiście - trzeba kota uczyć. Nigdy żaden z moich kotów nie pił wody z sedesu, ale ja mam zawsze sedes zamknięty. Dziękuję za komentarze. W taki sposób też zdobywa się doświadczenie.