Po długiej przerwie wracamy do tematu portretów w wersji „profesjonalnej”. Zacznijmy od powrotu pamięcią do ostatniej wizyty u fotografa. Pan albo Pani ustawił nas na bardzo niewygodnym krzesełku, kazał nie mrugać i patrzeć w określony punkt. W momencie clou zalani zostaliśmy potokiem światła, po czym na pół oślepieni usłyszeliśmy mniej lub bardziej uprzejme „dziękuję”.

 W studiu fotograficznym do zdjęć zawodowych wykorzystywane są silne lampy błyskowe kreujące odpowiednie warunki dla dobrego portretu. Używane są dyfuzory w kształcie parasoli lub jasnych płaszczyzn tzw. soft boxy. Na ile jest to możliwe spróbujemy w domowych warunkach w bardzo uproszczony sposób zrobić małe atelier. W „prawdziwych” studiach fotograficznych używa się światła lamp  błyskowych, my z powodzeniem możemy użyć do naszych celów światło dzienne padające z okna w słoneczny dzień. Korzystając z zasłon i firan możemy regulować ilość potrzebnego światła. W odpowiednim miejscu, (czyli tam gdzie pada światło) inscenizujemy miejsce do fotografowania naszego modela.

Nasz kot po ostatnich lekcjach powinien być już pogodzony z dziwnymi zabawami swojego opiekuna. Do naszego studia przygotowujemy tło z koca lub narzuty w sposób, aby tył i podłoże stanowiły całość.  Uzyskamy efekt podobny, jaki można obejrzeć na większości zdjęć na wystawach przed zakładami fotograficznymi.  Aparat ustawiamy na program >PORTRET< z wyłączoną lampą błyskową. Mamy wtedy gwarancje, że nasz „studyjny” efekt nie zostanie zniwelowany dodatkowym światłem. Pominę tu aspekt humanitarny błysk flesza w delikatne oczy naszego kota. Aparat, chociaż z trudem rozpozna kocią sylwetkę ustawiając nań ostrość. Nie ograniczamy się do jednego zdjęcia, lecz wykonujemy całą ich serie. Wybierzemy potem najlepsze. W zależności od kąta padania światła na naszą scenę osiągniemy różne efekty. Światło padające ostro z boku spowoduje wyostrzenie konturów naszego modela. Idealne byłoby utrzymanie tła w cieniu. Osiągniemy wtedy bardzo interesujące ujęcia. Jeśli pokój nie jest dostatecznie ciemny możemy sobie pomóc funkcją korekcji ekspozycji. Obecnie większość aparatów posiada tą funkcję. Przycisk pozwalający na jej regulacje oznaczony jest symbolem:

Ustawiając wartość na „-” spowodujemy, że nasze zdjęcie będzie ciemniejsze niż takie samo, naświetlone bez korekcji. Wartość, o której mowa można zmieniać w większości aparatów o ±3 stopnie. Na początek warto obniżać wartość korekcji ekspozycji o ⅓, ⅔ lub 1, więcej lepiej nie o ile nie chcemy uzyskać zdjęć szczególnie ciemnych, bez szczegółów w cieniach. Zalecam prywatne eksperymenty, gdyż wiele zależy od naszych upodobań, koloru tła i oczywiście naszego modela.

Pierwszy plan kota w ostrym świetle nadaje kotu bardzo groźny wygląd. Wykorzystałem tu zabawkę kota, chętnego do nowej zabawy w gorących promieniach słońca.

Zdjęcie w zaaranżowanym studio na tle pledu z Ikei. Tło nie wyszło całkiem równo z powodu wcześniejszej gonitwy za zabawką. Światło padające z okna z powodu pochmurnej pogody było bardzo „miękkie” dające mały kontrast. Kot ujęty bez ogona z powodu długiego czasu naświetlenia zdjęcia i ruchliwości tego ostatniego spowodowanego widokiem ukochanej zabawki.

Przy odrobinie pracy warto zaciemnić cały pokój pozostawiając tylko wąską smugę światła. Fotografowany w niej kot zapewni nam jedyne w swoim rodzaju ujęcia. Spróbujmy ująć kota w taki sposób, aby niewiele światła padało na niego z boku. Przy odrobinie szczęścia uda nam się sfotografować każdy koci włosek oddzielnie. Do zdjęć wyłączamy lampę błyskowa, gdyż inaczej zepsuje nam cały efekt.

Nasze zdjęcia nie od razu będą doskonałe jak te wykonane w profesjonalnym studiu. Zawodowe atelier ma ustawione oświetlenie na każdy rodzaj zdjęć. Nasze natomiast to tylko niewinna zabawa w fotografie studyjną. Oczywiście podobnie jak kocie ścieżki są nieznane tak i my nie wiemy, dokąd nas zaprowadzić może nasza zabawa. Kto to wie, nie można wykluczyć, że eksperymentując nie uda nam się zrobić zdjęcia na profesjonalnym poziomie. Póki, co galeria Domowych Tygrysów przyjmie wszystkie nasze próby.

Zdjęcie z zastosowaniem światła mieszanego (dziennego w ten sam pochmurny dzień i żarówek) powstały w ten sposób przebarwienia w cieniach i brzydkie zakłamania kolorów. Jak widać na przykładzie lepiej być „wiernym” jednemu typowi oświetlenia.

Pamiętajmy, zanim nie zabierzemy się za rozmontowanie naszego atelier o wynagrodzeniu naszego małego modela, aby miał równie miłą zabawę jak my. Zapraszam na foto-warsztaty na forum.

Autor: Td329