Witam na dzisiejszym specjalnym spotkaniu Foto-Kotów. Dlaczego dzisiejsze spotkanie jest specjalne? Będzie o przygotowaniu zdjęć dla kotów poszukujących domu. Łączy się to z nowo powstałym działem ma naszej stronie.

Czemu zatem dzisiaj będzie inaczej. Do tej pory opisywałem kocią fotografię, jako hobby, urządzaliśmy studio fotograficzne dla naszego kota bawiąc się w wielkich fotografów. Jeśli coś nie wyszło wystarczyło powtórzyć sesje nagradzając mruczka smakołykami. Czysty relax, sielanka dla wszystkich. Dzisiaj słów kilka o fotografii na poważnie. Od naszego ujęcia zależeć będzie los niejednego naszego modela. To już nie zabawa. Przed obiektywem naszego aparatu mamy istotę, której los być może zależy od naszych umiejętności. Tu nie ma miejsca na błąd.

 Każdy kot jest inny, ma inny charakter, temperament i… niestety niejednokrotnie bagaż bardzo przykrych doświadczeń. Dlatego zanim nie sięgniemy po aparat warto poobserwować chwilę kota, aby zrozumieć jego osobowość. Od tego zależy jego los. To, co musi zawierać dobre zdjęcie to nie tylko kot w swej formie zewnętrznej, ale cechy jego charakteru. Wśród niestety tysięcy zdjęć to właśnie to musi mieć to „coś”, co zmieni kotu świat na lepszy. Gra warta jest świeczki, więc korzystnie jest poobserwować kota, aby ująć „to, czego nie widać”. Pamiętajcie każde zdjęcie to jedna opowieść. Nie warto łączyć kilku zdjęć w jedno w stylu mozaiki. Powoduje to tylko zamieszanie i odnosi efekt odwrotny do zamierzonego.

Wracając do samej fotografii, a w szczególności do kompozycji pisałem o tym w poprzednich lekcjach. Przypomnę tylko, że bardzo ważne jest ujęcie kota z jego perspektywy nie naszej. Tak widziany kot wygląda zdecydowanie lepiej, unikniemy tak, więc monotonii kocich grzbietów.

Od strony technicznej lepiej jest ograniczyć używanie lampy błyskowej. Nie wiemy jak się zachowa kot widząc błysk lampy. Jeśli już musimy doświetlać zdjęcie lepiej robić to w bardzo jasnych pomieszczeniach, źrenice kota są wtedy naturalnie mniejsze i mamy większą szansę na uniknięcie efektu „czerwonych oczu”. Inną sposobem pozwalającym uniknąć wspomnianego efektu jest odwrócenie uwagi kota od aparatu. Wystarczy przygotować aparat, dobrać odpowiednią kompozycję, ustawić się do zdjęcia i trzymając w jednej ręce gotowy aparat drugą odsuniętą możliwie daleko szeleścimy chociażby papierkiem z cukierka. Kot w swojej naturze zaciekawi się nowym dźwiękiem, odwróci wzrok i… pstryk!

Niezwykle istotna jest odpowiednia kompozycja zdjęcia i ewentualne elementy dodatkowe. Przekaz (historia w jednym ujęciu) musi zawierać informacje o charakterze naszego modela. Kot spokojny, piecuch, dobrze prezentuje się na kanapie, w koszyczku, na kolanach.

Koty energiczne lepiej ująć z zabawką, czy choćby z kolorowym sznurkiem. Koty fotografowane w plenerze dają nam mniej możliwości inscenizacji sceny. Ważne jest tło. Klasyczne ujęcie to kocia sylwetka z boku z twarzą skierowaną na fotografującego. Pamiętajmy też o proporcjach. Kot nie może zajmować całego kadru jak i nie może być zbyt mały w stosunku do całości.

Powrócę raz jeszcze do kontrowersyjnej kwestii ujmowania kota w otoczeniu wszelkich atrybutów niewoli jak klatki, kraty, siatki… wybór pozostawiam fotografującemu. Nad jedną kwestią chciałbym się zatrzymać. Kot w „naturalnym” środowisku jest odbierany inaczej niż ten sam kot w klatce. Prawdopodobnie znajdzie też inny dom. Tu sami musimy zdecydować, które rozwiązanie jest lepsze dla naszego pechowego modela.

Fotografując koty do adopcji jak w każdym reportażu robimy wiele zdjęć, wybieramy najlepsze, tak kompozycyjnie, technicznie jak i te, które mają to „coś”, co pozwoli naszemu modelowi znaleźć opiekunów, dom i odmieni mu świat.

Miarą naszego sukcesu nie będzie kolejne udane zdjęcie w galerii, ale szansa na nowe życie dla kota szukającego domu.

Jak zwykle zapraszam na forum. Można też pisać do mnie na PW. Kończąc życzę powodzenia i jak najmniej kocich modeli.

Td329

Zdjęcia zawarte w artykule zostały udostępnone dzięki uprzejmości Queen_ink i GreGoR'a.